Gablotka

Historia wygrzebana dzisiaj w Internecie (właściwie nie musiałem grzebać, rzucała się w oczy na gazeta.pl). W skrócie: Policja zamyka nielegalną wytwórnię Coca Coli. Ktoś z koncernu kontaktuje się z policjantami i domaga się, żeby w oficjalnych komunikatach nie pojawiła się nazwa marki Coca Cola. Policja nie chce kłopotów, więc układa informacje tak, żeby słowa Coca Cola nie pojawiły się ani razu.

Argumentacja koncernu była prawdopodobnie następująca: my jesteśmy właścicielem marki i my decydujemy, w jakim kontekście nazwa Coca Cola może pojawiać się w mediach.

Czy rzeczywiście? Ja uważam, że to jest chwyt poniżej pasa. Trzymając się tego schematu myślowego można posunąć się do absurdu i zakazać publikacji na przykład takiego zdania: “Coca Cola nie powinna być sprzedawana w szkołach, bo spożywana w dużych ilościach przyczynia się do powstawania otyłości u dzieci”.

Gdzie jest granica wolności słowa? Jaka dawka poprawności politycznej nie fałszuje jeszcze rzeczywistości?

Nowa centra kręci silnikiem. Przy – 18, z oporami, ale kręci pokonując zgęstniały olej. Inna sprawa, że Fabia trochę oszukuje włączając alarm sugerujący zbyt niski poziom oleju w silniku. Jest dokładnie tyle, ile potrzeba, może nawet odrobinę więcej. Podejrzewam, że jakaś część smarowidła krzepnie i przylega do ścianek, co sprawia, że czujnik pozostaje odsłonięty. A może woda w misce? Pomaga uruchomienie silnika i wytrzymanie kilka minut na wolnych obrotach. Później wyłączenie zapłonu (reset alarmu) i ponowne uruchomienie.

Co jakiś czas pojawiają się “newsy” o profanacji zwłok: a to w szpitalu, a to w prosektorium. Na przykład taki materiał. Pijani sanitariusze, zwłoki spadające z wózka, ostatecznie pozostawione na noc w magazynku. Straszne, poniżające, nieludzkie. Zapewne tak, z punktu widzenia rodziny i czytelników.

Tyle, że szpitale i prosektoria żyją swoim życiem, według  niepisanych kodeksów etyki wypracowanych przez pokolenia pracowników.  Być może coś się zmienia, nie wiem. Ostatni raz byłem przy sekcji i w prosektorium w ogóle jakieś 16 lat temu. Był tam pewien oryginał, nazwimy go “pan Kaziu”. Gość świątek i piątek w zimie i w lecie chodził w czarnych, skórzanych spodniach i podobnej kurtce. Zakres obowiązków miał szeroki: przygotowanie zwłok do sekcji, zamukanie ich po wszystkim, osługę chłodni, wydawanie zwłok itd., itp.

Kaziu nie stronił od alkoholu, w ogóle był jakiś taki hmmm mroczny. Wydaje mi się, że na swój sposób szanował zwłoki. Ale był daleki od traktowania umarłych jak żywych. Dla niego zwłoki, to tylko zwłoki. Zwłoki się przewozi, przerzuca na stół sekcyjny, lekarz je otwiera, coś tam dłubie a jego, panakaziowym obowiązkiem jest posprzątać, ot i tyle. Więc sprzątał, a że polegało to na zaszyciu mózgu w jamie brzusznej? Kto by go wkładał do czaszki?…  To nie jest zgodne z zasadami sztuki, bo narządy powinny być umieszczone w miejscu albo przynajmniej w okolicy, z której zostały pobrane ale taka była panakaziowa szara codzienność.

Ta codzienność, to było również zaszywanie płodów z późnych poronień albo wcześniaków w jamie brzusznej przypadkowych zwłok. Coś w końcu musiał z nimi zrobić. Spalarni wtedy nie było. I to też jest naruszenie zasad sztuki i etyki. Ale o etyce panu Kaziowi prawdopodobnie nikt nie wspominał. Pan Kaziu robił co mógł i co potrafił zrobić. I w gruncie rzeczy był przyzwoitym, porządnym facetem wykonującym pracę, która pod budką z piwem kazała mu zajmować miejsce nieco na uboczu.

Większość prosektoriów ma swojego Kazia. Czasem kilku. Pracują od lat, i jakoś się to kręci. Do zwłok mają dystans, na swój sposób są w porządku. Wierzą w to, a nikt z otoczenia nie widzi powodu żeby tą wiarę zachwiać.

Można to zmienić jedynie zmieniając pracowników. Na młodszych, niepijących, dobrze wykształconych i zdecydowanie lepiej opłacanych. I już wiadomo, dlaczego jest, jak jest.